ÜLKEMİN SOLAN ÇİÇEKLERİ

        Geçtiğimiz günlerde Özgecan Aslan’ın ölüm yıldönümüydü. Vahşice katledilişinin üzerinden dile kolay tam yedi yıl geçmiş olmasına rağmen toplumun kalbindeki yangın hâlâ sönmedi ve asla da sönmeyecek. Her bir kadın cinayeti, her bir tecavüz- taciz, kadına şiddet olayı duyulduğunda kalbimizdeki yangın daha da büyüyor.

        Bu yılın ocak ayı verilerine göre tam yirmi altı kadın cinayeti, yirmi sekiz şüpheli kadın ölümü gerçekleşmiş. Aynı acımasızlığa, aynı kalpsizliğe farklı yerlerde maruz kalan ve durdurulamayan bu vahşetin;  mağduriyet, saflık kokarak solan narin çiçekleri.  Tüm bu cinayetler önlenemez bir hâl almışken daha doğrusu; tüm toplum, gündemin böyle üzücü haberlerle sarsılmasını artık kanıksamışken bu da yetmezmiş gibi; on altı yaşında, henüz gençliğinin baharında bir kızın, zorla nişanlandırıldığı kişi tarafından boğazı kesilerek katledilişinin haberi geldi. Benim kavgam kalplerinizdeki zalimlik ile, benim kavgam kafanızdaki ‘töre’ adını verdiğiniz zehriniz ile. Dışarıdan bakıldığında, sözde hepimiz birbirimizin arkasını kolluyor, yanlışa ses çıkartıyor, aramızdan biri haksızlığa uğradı mı hemen destek çıkıyoruz. Keşke gerçekten böyle olsaydı fakat ne yazık ki, kimsenin kafasındaki körlük, kalbindeki kötülük bir türlü son bulmuyor; “Ölmek istemiyorum” diye gözyaşı döken çiçeklerimiz bir türlü tükenmiyor. Çünkü gerçekte olan; bir neslin toplumsal cinsiyet ayrımcılığını, kadın cinayetlerini ve susmaya zorlanan kadınlarını elzemle ezberlemesidir.

        Ülkemizde insanlar; her şeyi en iyi bilen olduklarını sanarak her konuda söz sahibi, Ahlak bekçiliği ve empati yoksunluğu ise had safhada. Bu sanrılardan kopmadan yaşayan toplumumuzda; bu yüzdendir ki, her gün en az bir kadın cinayeti haberi ile uyanıyoruz. Yine kuvvetle muhtemeldir ki; her gün medyada dedikodusu yapılacak, eleştirecek kişi bulmak için epey çaba sarf ediyoruz. Bana kalırsa cahil toplumların sorunlarının temelinde de bu iki neden yatmaktadır. Keşke bu çabayı, kadın cinayetlerini önlemek, toplumda cinsiyet eşitliğini sağlamak ve “adalet” kavramını hatırlamak için; Öldürülen kadının üzerindeki kıyafetin, “sevdiğim için öldürdüm” açıklamalarının bir önemi olmadığını anlamak için de sarf etsek. Maalesef bu toplum, asıl eleştirilmesi, asıl yargılanması gerekenlerin, şiddetleriyle sevmenin adını kirletenler olduklarını bir türlü anlayamadı.

        Solan her bir çiçek için; Özgecan Aslan, Sıla Şentürk, Şule Çet, Emine Bulut, Aleyna Çakır, Pınar Gültekin ve bu yazıya sığdıramadığım, ardı arkası kesilmeyen her bir kadın cinayeti için; son bulana kadar aynı konu üzerine, yüz bin kere de olsa, rahatsızlığımı dile getirmekten asla bıkmayacağım. Çünkü tüm bu narin kalplerin dilekleri vardı  “özgür olmak”, “yaşamak”. Kaldı ki, ülkemizde her geçen gün kadın olarak yaşamak daha da zorlaşıyor. Ülkemizin özgürlük çiçeklerinin solmasına sebep olan herkese ve her nedene binlerce kez sitem ediyorum. Bu yazıyı da; ülkemin cinayete kurban giden, vahşice katledilen, koparılan, solan çiçeklerine adıyorum…

Yazar : Sinem Demirer

 

Daha fazlası için İnstagram: graphomaniablog adresimi ziyaret etmeyi unutmayın. İnstagram hesabımı takip ederek bana destek olabilirsiniz.